Ken jij of ben jij de nieuwe DJ-belofte die ons gaat verlossen van de muzikale vervlakking in Rotterdam? Stuur dan jouw mix in en win een betaalde...
BIRD'S EYE VIEW - THELONIOUS MONK DOC
BIRD'S EYE VIEW - THELONIOUS MONK DOC
In BIRD's Eye View schrijft Davey Hoppema over zijn persoonlijke ervaringen tijdens optredens, jamsessies, feestjes, exposities, borrels en festivals in BIRD. Afgelopen week bezocht hij de documentaire Straight no Chaser, over het leven van Thelonious Monk.
Straight No Chaser: documentaire Thelonious Monk
Toen ik klein was ging ik vaak naar de Fico. Dat was onze buurtbioscoop. Voor 50 cent haalde ik een zakje snoep. Met mijn vriendjes zocht ik een plekje achterin de zaal en samen genoten we van Herbie, de levende auto. Vandaag de dag ga je naar het IFFR voor een mooie film of zoals ik, naar BIRD deze dinsdagavond.
Straight no Chaser
“I’m famous. Son of a bitch!” mompelt Thelonious Monk. Hij verbaast zich over zijn eigen beroemdheid en windt daar geen doekjes om. Het is het begin van de documentaire Straight no Chaser uit 1988 van producent Clint Eastwood over de legendarische jazzpianist. BIRD presents Monk.
Bezeten
Straight No Chaser toont vooral beelden van een Thelonious Monk op latere leeftijd tot aan zijn begrafenis in 1982. De documentaire neemt de kijker mee langs interviews met vrienden van Monk, privébeelden en vele optredens. We zien een bezeten muzikant. Regisseur Charlotte Zwerin speelt met tegenstrijdigheden. Waar een bordje met ‘No Smoking’ staat, zie je Monk roken. Vanuit een luie bedscène, waarin Thelonious al liggend eten bestelt, zie je de pianist in een volgende scène passievol optreden.
Ziek
In sommige scènes oogt Monk aristocratisch. Een kruising tussen Marvin Gaye, Malcolm X en Mahatma Ghandi. Als hij in een studio Ugly Beauty opneemt, toont hij zich verontwaardigt wanneer zijn spel wordt onderbroken. Het aristocratische verdwijnt als hij praat. Hij is amper te verstaan en hij lijkt wel high. Later in de film hoor ik dat hij ziek is. Die donkere kant van Monks leven wordt begeleid door het nummer ‘Just a gigolo’. Zijn zoon neemt het woord: “When your father looks at you and doesn’t recognize his own son, you want to run. Thelonious was a complex person,” zegt Monk junior.
Piano
Ik zie ook een humoristische Thelonious Monk. Hij lacht Johnny Griffin uit om zijn streepjesbroek. “Bad Motherfuckers,” noemt Monk de tweepijp. Hij maakt dansjes en speelt met de camera. Maar vooral toont de documentaire hem op zijn allerbest.: achter de piano. ‘Rhythm a Ning’ is het volgende nummer. Het zweet staat in zijn nek. De zwart-wit beelden nemen me mee. Telkens heb Ik de neiging om te klappen na weer een nummer. Monk speelt BIRD plat vanavond.
Thuis
Vroeger ging ik naar de Fico. Vanavond voelt BIRD als een realistische buurtbioscoop. Kaarsjes op tafel. Lichten gedimd. Lekker knus. Het zakje snoep heeft plaats gemaakt voor een bakje koffie. En Herbie maakt plaats voor Thelonious Monk.
Straight No Chaser: documentaire Thelonious Monk
Toen ik klein was ging ik vaak naar de Fico. Dat was onze buurtbioscoop. Voor 50 cent haalde ik een zakje snoep. Met mijn vriendjes zocht ik een plekje achterin de zaal en samen genoten we van Herbie, de levende auto. Vandaag de dag ga je naar het IFFR voor een mooie film of zoals ik, naar BIRD deze dinsdagavond.
Straight no Chaser
“I’m famous. Son of a bitch!” mompelt Thelonious Monk. Hij verbaast zich over zijn eigen beroemdheid en windt daar geen doekjes om. Het is het begin van de documentaire Straight no Chaser uit 1988 van producent Clint Eastwood over de legendarische jazzpianist. BIRD presents Monk.
Bezeten
Straight No Chaser toont vooral beelden van een Thelonious Monk op latere leeftijd tot aan zijn begrafenis in 1982. De documentaire neemt de kijker mee langs interviews met vrienden van Monk, privébeelden en vele optredens. We zien een bezeten muzikant. Regisseur Charlotte Zwerin speelt met tegenstrijdigheden. Waar een bordje met ‘No Smoking’ staat, zie je Monk roken. Vanuit een luie bedscène, waarin Thelonious al liggend eten bestelt, zie je de pianist in een volgende scène passievol optreden.
Ziek
In sommige scènes oogt Monk aristocratisch. Een kruising tussen Marvin Gaye, Malcolm X en Mahatma Ghandi. Als hij in een studio Ugly Beauty opneemt, toont hij zich verontwaardigt wanneer zijn spel wordt onderbroken. Het aristocratische verdwijnt als hij praat. Hij is amper te verstaan en hij lijkt wel high. Later in de film hoor ik dat hij ziek is. Die donkere kant van Monks leven wordt begeleid door het nummer ‘Just a gigolo’. Zijn zoon neemt het woord: “When your father looks at you and doesn’t recognize his own son, you want to run. Thelonious was a complex person,” zegt Monk junior.
Piano
Ik zie ook een humoristische Thelonious Monk. Hij lacht Johnny Griffin uit om zijn streepjesbroek. “Bad Motherfuckers,” noemt Monk de tweepijp. Hij maakt dansjes en speelt met de camera. Maar vooral toont de documentaire hem op zijn allerbest.: achter de piano. ‘Rhythm a Ning’ is het volgende nummer. Het zweet staat in zijn nek. De zwart-wit beelden nemen me mee. Telkens heb Ik de neiging om te klappen na weer een nummer. Monk speelt BIRD plat vanavond.
Thuis
Vroeger ging ik naar de Fico. Vanavond voelt BIRD als een realistische buurtbioscoop. Kaarsjes op tafel. Lichten gedimd. Lekker knus. Het zakje snoep heeft plaats gemaakt voor een bakje koffie. En Herbie maakt plaats voor Thelonious Monk.
