BIRD'S EYE VIEW - LIANNE LA HAVAS

In BIRD's Eye View schrijft Davey Hoppema over zijn persoonlijke ervaringen tijdens optredens, jamsessies, feestjes, exposities, borrels en festivals in BIRD. Afgelopen week bezocht hij Lianne la Havas.

A toast to Rotterdam

Oudejaarsavond vierde ik in een Boeddhistisch klooster. Een week lang werd ik ondergedompeld in mindfulness. Het was een openbaring om mijn brein en zintuigen zo te gebruiken dat elk moment voelde als een klein wonder. Anderhalve week nadat ik terug was, zat ik nog altijd op een liefdevolle wolk. Tot donderdag. Na een heftige droom over mijn ex-vriendin en een drukke dag op mijn werk verloor ik het NU uit het oog. Vanavond sta ik in BIRD en Lianne La Havas brengt me weer helemaal terug naar het moment. Ik sluit mijn ogen en luister.

De jeugdige Engelse vertelt een persoonlijk verhaal. Over ex-vriendjes en nieuwe liefdes, verpakt in een soms folk-achtig en dan weer een soulvol doosje. Soms teder dan weer passievol. “Forget!”, schreeuwt ze uit. Er komt een hoop woede uit. Alsof ze het liefdesleven van Billy Holiday bezingt. In het klooster leerde ik mijn duistere kant te omarmen via meditatie. Lianne omarmt haar tranen en woede via muziek. Het volgende nummer ‘Gone’ is kippenvelmateriaal. “Ik kreeg spontaan tranen in mijn ogen”, zegt een vriendin van me later. Zelf vaar ik op mijn zintuigen achterin een afgeladen BIRD. Het is een aandachtig muzikaal boottochtje.

Ze oogt als een jonge Lisa Bonet en klinkt als Erykah Badu, maar bovenal is ze Lianne La Havas. Met een hoog knuffelgehalte en een dijk van een stem. Ze zingt voornamelijk serene nummers, maar ‘Au cinema’ klinkt lekker groovy. We dartelen met haar mee over een zomers grasveldje richting de parkbioscoop. De vlinders dansen gezellig mee. “A toast to Rotterdam!”, zegt ze nog alvorens ze afsluit met ‘Age’. Dan is ze na iets meer dan drie kwartier alweer vertrokken van het podium. Een beetje kort denk ik nog, quasi geïrriteerd.

Als ik haar anderhalf uur na het optreden tot mijn verrassing tegen het lijf loop op de dansvloer, vraag ik haar waarom ze maar zo kort speelde.“I don’t have more material”, zegt ze verlegen. Ik smelt en vergeef haar. Deze zaterdag vierde ik in BIRD. Een avond lang werd ik ondergedompeld in fijne muziek. Het was een openbaring om Lianne La Havas te leren kennen. Elke zangnoot voelde als een klein wonder. Een aantal uur na het optreden zit ik thuis nog altijd op een liefdevolle wolk. Minder mindful, maar zeer voldaan. Ik sluit mijn ogen en slaap.