BIRD'S EYE VIEW - LEFTIES SOUL CONNECTION

BIRD'S EYE VIEW - LEFTIES SOUL CONNECTION

In BIRD's Eye View schrijft Davey Hoppema over zijn persoonlijke ervaringen tijdens optredens, jamsessies, feestjes, exposities, borrels en festivals in BIRD. Afgelopen week bezocht hij Lefties Soul Connection.


“Can you feel my pain?”, schreeuwt Michelle David uit. Haar diepe furieuze ogen richten zich mijn kant op. Haar vinger wijst haar blik achterna. Wijst ze mij aan? Ik kijk achterom, naar links, naar rechts. Mijn buurman misschien. Nee ze bedoelt mij. Mijn lichaam schokt. Ik glimlach. Ik denk plots aan voodoo.

Magisch

Voodoo. Ik heb het even opgezocht ‘magisch-religieuze riten en handelingen’. Het optreden van de garage funk en soulband Lefties Soul Connection featuring Michelle David mag gerust een magische handeling genoemd worden. Bovenal swingt het de pan uit!

Hippe gasten

Lefties Soul Connection zet BIRD op zijn kop. Ouderen en jongeren dansen vrolijk om en door elkaar heen. Vlak voor het podium staan twee hippe pubers met wilde haren te twisten. Iets voor me draait een oude Indonesische man een pirouette. Hij lijkt ook bezeten. Vanavond is BIRD bezeten. Bezeten van funk.

Referentiekader

Meestal als ik naar een optreden ga, verricht ik wat voorwerk om te zien wat ik voorgeschoteld krijg. Vanavond laat ik me verrassen. Mijn enige referentiekader is het optreden van Lefties Soul Connection bij De Wereld Draait Door van wat maanden geleden. ‘Daar wil ik heen!’, zei een vriend van mij direct. Nu staan we hier. In trance.

James Brown

Ik word overdonderd door de funky tunes van de vijf muzikanten van Lefties Soul Connection en de kleine maar imposante vrouw, Michelle David. Ze is een soort vrouwelijke versie van James Brown. Net een paar dagen voor de overlijdensdag van de King of Funk, lijkt hij bezit te nemen van haar lichaam. ‘Yeah’ hier, ‘Oeh’ daar. Ze gaat vol gas.

Funky maan

Even verlaat ‘James’ het podium. Allerminst is dat een aderlating. De instrumentale funk van Lefties Soul Connection blijft hard tegen het halfronde koepeldak van BIRD aan knallen. Ook de pubers en de ervaren indonesier blijven zich al dansend in het zweet werken. In een groen met paarse spotlight. Alsof een funky maan hen beschijnt.
Michelle is terug. ‘I’m a good woman, so don’t treat me like dirt!’, zingt ze streng. En weer gaat ze los. Mijn wenkbrauwen fronzen. Ik voel met haar mee. Mijn lichaam schokt. Ik glimlach. Ik denk plots aan funky voodoo.