Op zaterdag 25 mei is wederom Re:Freshed Orchestra-dag met een ode aan het legendarische album Jazzmatazz van de mc Guru. Met speciale muzikale...
BIRDS Eye View: Kris Berry
BIRDS Eye View: Kris Berry
In BIRD's Eye View schrijft Davey Hoppema over zijn persoonlijke ervaringen tijdens optredens, jamsessies, feestjes, exposities, borrels en festivals in BIRD. Vorige week bezocht hij het optreden van Kris Berry.
Antilliaanse muziektrein in BIRD
'Mag ik een cocktail?' vraagt Kris Berry. Een Cuba Libre welteverstaan. Ze neemt een slokje en fladdert al zingend over de bühne.
Muzikale trein
We zijn onderweg per muzikale trein met de jonge Antilliaanse zangers. Noem het een soul train, een country train, een gipsy train of een jazz train. Iedereen mag instappen. ´Tjoek, tjoek,´ zegt ze nog. Even later rampetampen we verder op het drumwerk van drummer Claus Tofft. ´Palucuchapi´ (fonetisch) noemt Kris zijn meesterlijke inspanning in het Papiament.
Een dansje in mijn hoofd
Met de trein reizen vind ik fijn. Al voortkabbelend overzie ik landschappen en steden. Ik fantaseer over wie waar zou wonen, over geschiedenissen en dromen. Ik lees al zittend een boekje. Struin langs coupés en maak een dansje in mijn hoofd. Ik drink een cocktail. Een Cuba Libre. Waarom niet?
Poppy jazz
Het optreden van Kris Berry is als een treinreis. Comfortabel, met een prachtig uitzicht op een betoverende zangeres met een wolk van een stem. Ik denk aan Norah Jones, Dolly Parton en Billy Holiday. Het is poppy jazz met een Zuidelijk randje.
Kris Berry spreuken
Kris speelt nummers van haar album ‘Marbles’. De muziek componeerde ze samen met gitarist Paul Willemse. De teksten schreef ze zelf. Elk nummer bevat wel een zin die blijft hangen. ‘Why can’t we be as the flowers and the trees.’ ‘We have been living in a dream that we have never seen.’ ‘Don’t play around with me cause I’m not your honey bee.’ Ik noem het Kris Berry-spreuken.
Als een vogel
In haar groene jurk zwijmelt ze op haar blote voeten over het podium. Ze zingt het melancholische nummer ‘Always or never’. Ze spreidt haar armen als een vogel. De geborduurde bloemetjes op haar truitje walsen onder de kunstmatige zonnestralen van BIRD.
Kuddedier
'Zing mee als een kuddedier!!' roept Kris bij een volgend nummer naar het gemêleerde publiek. De mensen gehoorzamen braaf. In de trein van Parijs naar Barcelona zat ik ooit in een coupé met een Duitse priester en een Indiase wereldreiziger. Gedrieën dronken we rum en zongen we liederen. BIRD voelt als die coupé vanavond. 'Na, na, na, na, na, na!' zingen we samen.
Gevoelig
Het publiek blijft onrustig. Dat maakt Kris wat onrustig. En mij ook. Alsof ik bang ben dat ik een verkeerd treinkaartje heb gekocht en een Cubaanse conducteur me uit de trein zal zetten. Gelukkig. Bij het slotnummer lukt het haar om de zaal stil te krijgen. 'Het is echt een heel gevoelig nummer hoor,' zegt Kris nog. 'The river maybe small, but I love your waterfall,' zingt ze teder. Romantisch tjoeken we verder, om bij de uitgang nog een knuffel te ontvangen van machiniste Kris Berry.
Antilliaanse muziektrein in BIRD
'Mag ik een cocktail?' vraagt Kris Berry. Een Cuba Libre welteverstaan. Ze neemt een slokje en fladdert al zingend over de bühne.
Muzikale trein
We zijn onderweg per muzikale trein met de jonge Antilliaanse zangers. Noem het een soul train, een country train, een gipsy train of een jazz train. Iedereen mag instappen. ´Tjoek, tjoek,´ zegt ze nog. Even later rampetampen we verder op het drumwerk van drummer Claus Tofft. ´Palucuchapi´ (fonetisch) noemt Kris zijn meesterlijke inspanning in het Papiament.
Een dansje in mijn hoofd
Met de trein reizen vind ik fijn. Al voortkabbelend overzie ik landschappen en steden. Ik fantaseer over wie waar zou wonen, over geschiedenissen en dromen. Ik lees al zittend een boekje. Struin langs coupés en maak een dansje in mijn hoofd. Ik drink een cocktail. Een Cuba Libre. Waarom niet?
Poppy jazz
Het optreden van Kris Berry is als een treinreis. Comfortabel, met een prachtig uitzicht op een betoverende zangeres met een wolk van een stem. Ik denk aan Norah Jones, Dolly Parton en Billy Holiday. Het is poppy jazz met een Zuidelijk randje.
Kris Berry spreuken
Kris speelt nummers van haar album ‘Marbles’. De muziek componeerde ze samen met gitarist Paul Willemse. De teksten schreef ze zelf. Elk nummer bevat wel een zin die blijft hangen. ‘Why can’t we be as the flowers and the trees.’ ‘We have been living in a dream that we have never seen.’ ‘Don’t play around with me cause I’m not your honey bee.’ Ik noem het Kris Berry-spreuken.
Als een vogel
In haar groene jurk zwijmelt ze op haar blote voeten over het podium. Ze zingt het melancholische nummer ‘Always or never’. Ze spreidt haar armen als een vogel. De geborduurde bloemetjes op haar truitje walsen onder de kunstmatige zonnestralen van BIRD.
Kuddedier
'Zing mee als een kuddedier!!' roept Kris bij een volgend nummer naar het gemêleerde publiek. De mensen gehoorzamen braaf. In de trein van Parijs naar Barcelona zat ik ooit in een coupé met een Duitse priester en een Indiase wereldreiziger. Gedrieën dronken we rum en zongen we liederen. BIRD voelt als die coupé vanavond. 'Na, na, na, na, na, na!' zingen we samen.
Gevoelig
Het publiek blijft onrustig. Dat maakt Kris wat onrustig. En mij ook. Alsof ik bang ben dat ik een verkeerd treinkaartje heb gekocht en een Cubaanse conducteur me uit de trein zal zetten. Gelukkig. Bij het slotnummer lukt het haar om de zaal stil te krijgen. 'Het is echt een heel gevoelig nummer hoor,' zegt Kris nog. 'The river maybe small, but I love your waterfall,' zingt ze teder. Romantisch tjoeken we verder, om bij de uitgang nog een knuffel te ontvangen van machiniste Kris Berry.
