BIRD'S EYE VIEW - INGEBORG HELDER

In BIRD's Eye View schrijft Davey Hoppema over zijn persoonlijke ervaringen tijdens optredens, jamsessies, feestjes, exposities, borrels en festivals in BIRD. Afgelopen week bezocht hij de cd-release van Ingeborg Helder.

Er was eens een zangeres die zong zonder woorden. Haar naam was Ingeborg Helder. Op een donderdagavond van een zomerse dag in maart presenteerde Ingeborg haar cd Light Interchange in BIRD.

Sprookje
Het optreden van Ingeborg Helder voelt als een sprookje. Ze oogt als Sneeuwwitje en klinkt als een Oosterse zangeres uit de harem van Ali Baba en de veertig rovers. Een jazzsprookje met een knipoog naar wereldmuziek.

Haat en liefde
Sprookjes hebben iets prachtigs. Maar soms ook iets naars. Het goede tegen het kwade. Prinsessen tegenover heksen. Draken versus ridders. Toen ik klein was had ik een dik sprookjesboek. Mijn moeder las me daaruit voor. Ik had een haat-liefdeverhouding met het boek. Ik vond de verhalen soms eng, maar ik droomde ook vaak weg bij een avontuur.

Gevoelsspagaat
Haat en liefde zijn twee grote woorden, maar het optreden van Ingeborg Helder brengt me ook in een gevoelsspagaat. Het ene moment word ik in trance meegenomen door haar intense stem. Zoals bij het nummer ‘Towards the Endless Sea’. Het andere moment voelt haar muziek meer als achtergrondmuziek en raak ik afgeleid. Als haar bandleden één voor één een solo geven, observeer ik met mijn gezelschap een apart figuur met een hoed aan het tafeltje voor ons. Deze cowboytrol geniet echter wel van de passage.

Muzikaal orgasme
Ingeborg, die vorig jaar afstudeerde op het conservatorium van Den Haag, onderscheidt zich vooral door prachtig te zingen zonder woorden. Tijdens die neuriënde passages word ik volledig meegenomen door het sprookje. Het is bijzonder om te horen. Perfecte muziek om je ogen bij te sluiten en mee te varen op het schip van haar stem. De vaart klinkt als een muzikaal orgasme. Ze kreunt er melodieus en melancholisch op los.

Overweldigend
Bij een volgend nummer begeleidt ze zichzelf met een handtrommel. Haar stemgeluid is overweldigend. “Is this real or am I dreaming.” zingt ze. Het is een spaarzaam stukje tekst op deze sprookjesachtige avond.

Woodpackers
Ze liep ooit door een boos en hoorde een specht. Ze glimlachte en huppelde verder. Zo bedacht ze de titel van het nummer ‘Woodpackers Pathway’. Het is het slot van haar optreden. Ze lacht. Ze danst. “Gooi je wilde haar los, Ingeborg,” wil ik nog roepen. Maar dan doven de lichten.

Ze leefde nog lang en gelukkig.

Beeld: Rob Sloot (www.ditch.nl)