Bird's Eye View - Gretchen Parlato

In BIRD's Eye View schrijft Davey Hoppema over zijn persoonlijke ervaringen tijdens optredens, jamsessies, feestjes, exposities, borrels en festivals in BIRD. Deze week bezocht hij Gretchen Parlato maandag 21 november 2011

In de wolken…
Als verliefdheid een geluid zou maken, dan zou het klinken als een optreden van Gretchen Parlato. Zachtaardig en knuffelbaar. Een beetje Braziliaans. Zeer lief en op haar eigen manier vurig.
Ik zet mijn TV uit. Het geouwehoer over Johan Cruijff in ‘De wereld draait door’ komt mijn strot uit. Het optreden van ‘Lefties Soul Connection’ in het tv-programma en de aandacht die hun pianist even daarvoor geeft aan BIRD, door aan te kondigen dat ze woensdag 21 december in BIRD spelen, is wreed verstoord door de soap rond de eeuwige nummer 14. Ik duik snel de mist in op weg naar BIRD.
Door de wolken
De binnenstad van Rotterdam oogt als een berookt jazzcafé vanavond. Door de wolken fiets ik naar BIRD. Het is maandagavond en rustig op straat. De week is net begonnen voor veel mensen. Heeft de week eigenlijk een begin of eind? Vraag ik me fietsend af. Niet voor jazz, filosofeer ik. Voor jazz draait de wereld oneindig door, zonder begin of eind, zonder Cruijff.

Pietje Bel
Gretchen Parlato zal weinig met voetbal hebben, hoop ik! Via haar site www.gretchenparlato.com heb ik de Amerikaanse een beetje beter leren kennen. Gevoelig en saamhorigheid zijn woorden die me bijbleven. Naast haar liefde voor Braziliaanse muziek en het werk van Herbie Hancock. Vorig jaar stond ze op North Sea Jazz. Daar gaf ze een mooi optreden in de Missouri-tent. Op blote voeten. Vanavond staat ze weer in Rotjeknor. Nu in BIRD, de Pietje Bel onder de jazz clubs.
Teder zoet
Om kwart over negen schuifelen Gretchen en haar band het podium op. ‘Within me’ is het eerste nummer dat ze spelen. Ze vertellen een teder zoet jazzverhaal. Ik ben verkocht. I’m a blue fish, I can swim all day. Ik zwem mee. Het geluid van de kwastjes van de drummer strelen mijn gehoor. Ik wandel vanuit het water, door over het knisperende zand…

Kippenvel
Vloeiend gaan we over in Holding back the years. De cover van Simply Red is een van de nummers die Parlato speelt van haar nieuwe CD The Lost and Found. Een persoonlijk en hartverscheurend kunstwerkje als ik de recensies mag geloven. Kippenvel kruipt van mijn arm naar mijn nek. Haar stem zweeft verbindend tussen het geraffineerde samenspel van haar bandleden Taylor Eigisti (piano), Alan Hampton (bass) en Kendrick Scott (drum). Als ze een volgende klank neuriet, legt ze haar handen vredig op haar buik. Twee van de acht bandhanden op een buik.

Witte waterlelie
Een warme deken van smooth jazz met soms wat funk omarmt BIRD. De zwoele stem van Parlato klinkt sexy en moederlijk tegelijk. Van klein naar groot. Van heel groot naar piepklein. Bijna elk nummer eindigt als een sluitende witte waterlelie. Zo vredig. Het publiek in BIRD kijkt ademloos toe. Evenals ik. Mijn glimlach valt niet meer te onderdrukken. In de wolken fiets ik naar huis.